Polskie prawo nie zna jakiejś specjalnej tabelki, w której podano by wysokość alimentów w zależności od np. wieku dziecka, czy zarobków rodziców. W przepisach ustalono tylko ogólnie, że zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego.

  Rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Dziecko nie musi się więc znajdować w niedostatku, aby żądać zapłaty alimentów.

  Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o jego utrzymanie lub wychowanie.

  Istotną zasadą dla ustalenia wysokości alimentów na dziecko jest również reguła, że dziecko ma prawo do równej stopy życiowej z rodzicami (np. ma prawo do życia w podobnych warunkach mieszkaniowych, odżywiać się na podobnym poziomie czy też wypoczywać w zbliżonym do rodziców standarcie). Z drugiej strony rodzice nie muszą wszystkiego oddawać dziecku, ale tylko tyle ile jest dziecku potrzebne.

  Należy również podkreślić, że niskie dochody rodzica nie mogą zwolnić go z obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka. Według orzecznictwa Sądu Najwyższego rodzic jest zobowiązany podzielić się z dzieckiem każdym, nawet swoimi najskromniejszymi dochodami.

  Ustalając w konkretnym przypadku wysokość alimentów, Sąd bierze pod uwagę nie tylko aktualne zarobki osoby obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym, ale przede wszystkim możliwości zarobkowe tej osoby. Może się więc okazać, że osoby o identycznych zarobkach zostaną zobowiązane do płacenia różnych kwot alimentów.

  Np. Pan X i pan Y pracują i osiągają identyczne zarobki. Jednak pan X mieszka w małym miasteczku z wysoką stopą bezrobocia, pracuje w sektorze publicznym gdzie zarobki są ustalone poprzez akty prawne, oprócz pracy zawodowej opiekuje się chorą matką. Natomiast pan Y mieszka w dużym mieście, jest poszukiwanym specjalistą, ale pracuje na ½ etatu, bo nie lubi wczesnego wstawania i chce mieć dużo czasu dla siebie. Wyraźnie widać, że w takich przypadkach możliwości zarobkowe obu panów są zupełnie inne. Również usprawiedliwione potrzeby dzieci, nawet będących w tym samym wieku i mieszkających w tym samym mieście, mogą być różne – przykładowo córka pana X jest dzieckiem zdrowym, a syn pana Y cierpi na chorobę, przy której wymagana jest codzienna rehabilitacja oraz dodatkowo na alergię, wobec czego musi stosować specjalną dietę.